با نگاهی به سوانح و سابقه‌ی کاری و مدیریتی کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی، در می‌یابیم که اکثر آن‌ها، حتا تجربه‌ی مدیریت اداری در یک اداره‌ی به نسبت بزرگ را ندارند. برخی از آن‌ها، برخلاف قانون انتخابات، از نامزدان انتخابات پارلمانی ۲۸ و ۲۹ میزان بودند.

پس از هفته‌ها نزاع و جنجال بر سر انتخاب کمیشنران و رییسان دارالانشای کمیسیون‌های انتخاباتی میان ارگ ریاست جمهوری، احزاب، جامعه مدنی و نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸، طرف‌های درگیر در انتخاب کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی بالآخره بر سر یک طرزالعمل در خصوص انتخاب اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی به توافق رسیدند. بر اساس طرح اول تعدیل قانون انتخابات، انتخاب کمیشنران، رییسان دارالانشا و رییسان کمیسیون‌های انتخاباتی توسط رییس‌جمهور انتخاب می‌شد. در این طرح، کمیته‌ی گزینشی که قبل بر آن مسئولیت انتخاب کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی را داشت، حذف شده بود. این طرح، کمیسیون‌های انتخاباتی را در انحصار ارگ ریاست جمهوری قرار می‌داد. در توافقی که پس آن به میان آمد، بیش از هشتاد داوطلب عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی و ریاست دارالانشای آن، توسط جامعه مدنی و احزاب سیاسی، برای عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی معرفی شدند. ۱۷ نامزد ریاست جمهوری، به ۱۴ داوطلب برای عضویت در کمیسیون های انتخاباتی رأی دادند. از این میان، دو نفر توسط رییس جمهور به عنوان رییسان دارالانشای کمیسیون های دوگانه ی انتخاباتی تعیین شدند.

با انتخاب شدن حوا‌علم نورستانی و ذهره‌بیان شینواری به عنوان رییسان کمیسیون مستقل انتخابات و کمیسیون مستقل رسیدگی به شکایات انتخاباتی، پرونده‌ی تشکیل هیأت رهبری و اداری کمیسیون‌های انتخاباتی بسته شد. واقع این است که هیأت رهبری و اداری و کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی، برامد تصمیم و دخالت احزاب سیاسی است. احزابی که هرکدام یا ائتلافی از چند تا از داوطلب‌های مشخصی برای عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی حمایت می‌کردند. احزاب سیاسی و نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸ که اکثر آن‌ها توسط احزاب سیاسی حمایت می‌شوند، پیش از برگزاری مراسم گزینش کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی، در تبانی با همدیگر، فهرستی از افراد مشخصی را از میان داوطلبان عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی حمایت کردند و اکنون، هیأت رهبری و اداری و کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی در واقع افراد تحت حمایت احزاب و نامزدانی هستند که هر کدام برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸، برنامه‌های سازماندهی شده‌ای برای دخالت در آرای شهروندان دارند. به تبع آن، اکثر کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی در مدیریت امور مربوط به انتخابات، به جای پیروی از قوانین، طرزالعمل‌های نافذ و اصول کار اداری، از احزاب و نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸ که از آن‌ها حمایت کردند، دستور می‌گیرند.

با نگاهی به سوانح و سابقه‌ی کاری و مدیریتی کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی، در می‌یابیم که اکثر آن‌ها، حتا تجربه‌ی مدیریت اداری در یک اداره‌ی به نسبت بزرگ را ندارند. برخی از آن‌ها، برخلاف قانون انتخابات، از نامزدان انتخابات پارلمانی ۲۸ و ۲۹ میزان بودند. تعدادی، قبل بر این، سخن‌گوی نهادهای حکومت بودند و اکثریت کمیشنران، چیده شده‌اند که از احزاب و نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸، دستور بگیرند. اکنون به نظر می‌رسد مدیریت کمیسیون‌های انتخاباتی به دست کسانی افتاده‌اند که اهلیت کاری، شایستگی و وجهه‌ی قانونی انتخاب شدن‌شان به عنوان کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی به اشکال مختلف می‌لنگد. چنین به نظر می‌رسد که کمیشنرانی با چنین اهلیت و شایستگی برای رهبری کمیسیون‌های انتخاباتی، نتوانند انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸ را مدیریت کرده و بیم آن می‌رود که تجربه‌ی تلخ سوءمدیریت وسیع در انتخابات پارلمانی ۲۸ و ۲۹ میزان، حتا در ابعاد وسیع‌تر تکرار شود. چنین چینشی برای مدیریت یکی از مهم‌ترین انتخابات‌های افغانستان، می‌تواند قمار از قبل باخته شده باشد.

1
دیدگاه بگذارید

avatar
1 نظرات
0 پاسخ ها
0 دنبال کنندگان
 
بیشترین واکنش
پرطرفدار ترین
1 نویسندگان دیدگاه
هارون ابراهیم خیل آخرین نویسندگان دیدگاه
  مشترک شدن  
جدید ترین قدیمی ترین بیشترین امتیاز
اطلاع رسانی کن
هارون ابراهیم خیل
مهمان
هارون ابراهیم خیل

چند نکته میخواستم بیان کنم: ۱. طالبان به چه حق میگویند ما زنان را اجازه میدهیم که …. زنان به اجازه آنها ضرورت ندارند، این نوع آزادی حق مسلم و بشری زنان است. ۲. باید طالبان جزئیات اینکه میگویند ” اما مطابق به اصول اسلامی” برای آنان چه معنی دارد. همه می فهمیم که طالبان قرآن کریم را به وجهه که مقاصد انان را مجاز سازد تحلیل و ترجمه کرده اند. ۳. اینکه اشتراک زنان درین نشست محدود بود بخاطر که آدرس زنان سیاسی و نمایندگان مردم معلوم نبود یک بهانه طفلانه است. چطور امکان دارد که یک نشت به… ادامه مطلب »